Η ζωή μου με έναν επιληπτικό σκύλο | Ιστορίες αναγνωστών

banner-dog-765x100

Aφού μας διέρρηξαν το σπίτι το αποφάσισα. Πίεσα τους γονείς μου και πήραμε σκύλο. Βρήκαμε ένα αδεσποτάκι από μία κυρία που το φιλοξενούσε. Ένα κουκλί! Ο μικρός μεγάλωνε. Άρη τον ονομάσαμε, ο Θεός του πολέμου.

Η πρώτη κρίση

Και ξαφνικά μετά από περίπου 2 χρόνια παθαίνει κρίση. Χωρίς να γνωρίζουμε τι ήταν, τον πηγαίνουμε στον γιατρό γιατί φοβηθήκαμε για φόλα. Δεν μας κοιτούσε όπως συνήθως. Είχε ένα θολό και χαμένο βλέμμα. Εκεί καταλαβαίναμε ότι κάτι συνέβαινε και φυσικά όταν ήταν ώρα να πάθει κρίση, ήταν πάντα ανήσυχος και νευρικός. Έβγαζε σάλια, έκανε σπασμούς, έτρεμε σαν το ψάρι και τις πρώτες φορές έκανε τσισάκια πάνω του. Οι κρίσεις εντάθηκαν, με αποτέλεσμα να βγει και το πόρισμα. Επιληψία. Ένα νόσημα που θα το κουβαλούσε για όλη του την ζωή. Ο κτηνίατρος μας είπε ότι μπορεί να έχει προκληθεί από κάποιο χτύπημα στο κεφάλι, από κληρονομικότητα ή μπορεί να το εμφανίσει μέχρι τα 5 του χρόνια.

Η ζωή μου με έναν επιληπτικό σκύλο-άρης-olapet.gr

Διαβάστε επίσης: Πως να φροντίσετε τα ζωάκια σας που υποφέρουν από κινητικά προβλήματα!

Ξεκινήσαμε θεραπεία, που ευτυχώς μέχρι και σήμερα, 3 χρόνια μετά, δεν έχουμε αλλάξει δοσολογία. Αυτό τον πρώτο ενάμιση χρόνο περίπου. Μετά το αγόρι μου συνήθισε τις κρίσεις. Τις αντιμετώπιζε πλέον σαν κάτι φυσιολογικό. Και με τον καιρό επίσης μειώθηκε και η συχνότητά τους. Μετά από την κρίση επανέρχεται κανονικά και θέλει να πάει βόλτα, σαν να μην συνέβει τίποτε.

Ζώντας με έναν επιληπτικό σκύλο..

Η ζωή με έναν επιληπτικό σκύλο δεν διαφέρει και πολύ με κάποιο υγιές σκυλάκι. Το μόνο ότι πρέπει να λαμβάνει αυστηρά την φαρμακευτική του αγωγή και να προσέχουμε το βάρος του –ειδικά όταν είναι και στειρωμένο. Δεν έχει κάποια άλλη απαίτηση η νόσος αυτή. Επειδή είναι νευρολογικής φύσης, όπως και στον άνθρωπο, το μόνο που πρέπει να προσέχουμε είναι να μην τραυματιστεί ο σκύλος την ώρα της κρίσης. Παρόλη την κατάστασή του, παραμένει πάντα ένα αξιολάτρευτο πλάσμα που θα το αγαπάμε για όσα χρόνια μας χαρίζει την παρέα του.

Δεν σκεφτήκαμε ούτε ΜΙΑ στιγμή να τον εγκαταλείψουμε ή να του κάνουμε ευθανασία. Είναι ένα δώρο ζωής και όσοι έχουν ζωάκι, και ειδικά σκύλο, το γνωρίζουν πάρα πολύ καλά. Δεν τον αλλάζω τον Άρη. Είναι ένας σκύλος- ιππότης. Συμβιώνει απίθανα με τις γατούλες μας και μην σας πω ότι είναι και γατογιατρός. Έσωσε μια γατούλα από σηψαιμία.

Μην κλείνετε την πόρτα σε ένα επιληπτικό σκυλί. Όταν λαμβάνει την θεραπεία του και την φροντίδα που του αρμόζει, είναι ένα σκυλί όπως όλα τα άλλα! Εκτός από τον Άρη φροντίζουμε άλλα 3 αδέσποτα καθώς και γατούλες που διατηρούμε στην αυλή μας.

Η ζωή μου με έναν επιληπτικό σκύλο-olapet.gr

Διαβάστε επίσης: Η εξομολόγηση ενός κτηνίατρου για την ευθανασία που έκανε σε έναν σκύλο

Την ιστορία γράφει η Μαρία Μηττά.

Η Μαρία που με την πίστη της και την αφοσίωση της αποτελεί παράδειγμα για όλους εμάς! Η Μαρία που δεν σκέφτηκε ποτέ να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτό που έκανε! Μπράβο Μαρία! Σ`ευχαριστούμε για όλα! Αν θέλετε να μάθετε περισσότερα για την ιστορία της Μαρίας αλλά και για την ίδια επικοινωνήστε μαζί της στο προσωπικό της προφίλ Maria Mitta .

Αν θέλετε κι εσείς να μοιραστείτε μαζί μας τη δική σας ιστορία με τον/την αγαπημένο/η φιλαράκο/φίλη σας, επικοινωνήστε μαζί μας! Θα χαρούμε να την διαβάσουμε να διδαχθούμε μέσα από τις γνώσεις σας και να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι μέσα από το μεγαλείο της ψυχής σας! Στείλτε μας το κείμενο σας στο info@olapet.gr

Διαβάστε επίσης: Ρε μπαμπά, μήπως με ξέχασες;

Share

Comments

  1. Κι εγώ έχω ένα γιόρκι που έχει επιληψία.Επέλεξα με τη βοήθεια του γιατρού βέβαια,να μην ακολουθήσουμε φαρμακευτική αγωγή γιατί θα ήταν επιβαρυντική για το συκώτι.Όλα αυτά ξεκίνησαν 3 χρόνια πριν.Τώρα η Μάγια παθαίνει κρίση μια στο εξάμηνο και μπορεί και λιγότερο.Όλα καλά 🙂

    • Πώς τα καταφέρατε να ελαττώσετε τις κρίσεις χωρίς φαρμακευτική αγωγή? Κάνατε κάτι άλλο? Μπορείτε να μας το προτείνετε..

  2. Ελσα Ρασιου : August 26, 2017 at 7:02 pm

    Εμεις ειαμε την Ιρμα. Μια κυνηγητικη καφετια σκυλιτσα. Η Ιρμα επασχε απο συγγενη καρδιοπαθεια (ανοιχτη μεσοκοιλιακη επικινωνια) οπως εγω. Ηταν μελος της οικογενειας. Ηταν μοναδικη. Ο πατερας μου ηταν κτηνιατρος-ερευνητης. Προσπαθουσε, παρακολουθωντας την Ιρμα, να προβλεψει τη δικη μου εξελιξη. Δεν υπηρχαν τοτε (δεκαετια ’50) οι συγχρονες διαγνωστικες και χειρουργικες μεθοδοι. Καποτε τον εσωσε απο βεβαιο θανατο. Διενυσε χιλιαδες χιλιομετρα μεχρι το σπιτι κι εδωσε στη μανα να καταλαβει πως ο πατερας βρισκοταν σε κινδυνο. Οδηγησε μετα την αστυνομια σε μια χαραδρα που τον βρηκαν αναισθητο μετα απο ντεραπαρισμα….. Πεθανε 10 χρονων απο κριση που οφειλονταν σε συναισθηματικη φορτιση. Ποτε δε την αντικαταστησαμε…..
    Ειχαμε και το Μπουλη, ενα καναρινι με το ιδιο προβλημα. Κι εκεινος πεθανε απο την ιδια αιτια. Εγω μονο κοντευω τα εβδομηντα…..

    • Έχω σοκαριστεί.. Με καθήλωσε η ιστορία σας! Εύχομαι να ζήσετε πολλά χρόνια ακόμη! μέχρι τα βαθιά γεράματα! Και να μην την ξεχάσετε ποτέ! ούτε τον πατέρα σας! Οι ψυχές παραμένουν ζωντανές όσο τις θυμόμαστε..

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

banners-pet-diy-100x600-olapet.gr
banner-adoption-100x600-deksi-banner-olapet.gr